HAYALLER ve UMUTLAR

Insanlarin gencligi hayalleridir, umutlaridir..
Ihtiyarlik gencligi geride birakmak degil, umutsuzluga dusmektir..
Bir omur boyu ihtiyarlamak istemiyorsaniz,umudunuzu hic kaybetmeyiniz

ONA YANARIM

    Ben kirk kocadan geriye kalan bir dulum.
    Ne tilkinin cilvesine,
    Ne de ayinin pencesine kanarim.
    Kurt kocayinca kopeklere maskara olur derler,
    Yansam yansam, iste ona yanarim.

KUM ve CAM

Olum yuzunden degildir, olenlerin hasreti,
Niye takilip kaldim sekillere diyedir.
Ustanin elinde, kum taneleri cam olur, sekil alir,
Ogrendim ki; sekil almadan sekil verilmezmis. 

SABIR ve DUA

Sabredip, dua edip, gonulden boyun egeceksin!
Denizde kopek baliklarina yem olmamak icin;
Onlarla birlikte yuzmeyi ogreneceksin.  

İNSANLAR ve İLİSKİLER

Sıkıntılar bir zaman icin insanlari birbirinden uzaklastirsa da;
Bu sıkıntılara gosterilen sabır ve gosterilen mucadele,
Insanları ve iliskileri daha guclu kılar,
Kopmayacak sekilde onlari birbirine baglar.

 

ZARF, BOŞ KAGIT ve KALEM

Baglilik, biat ve itaat etmek..
Bu uc zor isi gerceklestirmenin en anlamli yolu, dervisin mursidine sundugu bir zarftir.
Ve o zarfin icinde bos bir kagit,
Bir kursun kalem ve bir silgi vardir.
Kagit omur,
Kalem ve silgi ise;
benim hayatimi sen yazar, sen silersin demektir.
Yani, ben bir hicim, azametin karsisinda acziyetimin bilincindeyim,
Sen ne yazarsan guzel, sen neyi silersen guzel demektir.

EBRU SANATI

Ebru sanatinda Kirmizi renk Ask’i,
Mavi renk Mutlulugu sembolize eder.
Sari renk Hasret’i sembolize ettigi icin Ebru’da kullanilmaz.
Cunku Ebru dunyayla kucaklasmak ve hayatla barismaktir.
Kalbin butun insanlar icin carpmasidir.
Onun icin Ebru, insan ruhunun, bir su gibi usulca baska insanlarin ruhuna dogru akmasidir.
Onun icin boyalar suda sekil kazanir.
O yuzden Ebru’daki butun desenler sukunet tasir.
Ebru bir hakikattir ve hakikatte insanca yasamaktir.  

 

DEBBAĞ ve DERİ

Debbağhane’deki deri, bozulmasın diye önce tuzlanır,

Tuzlanan deri bozulmaz ama, kokusu bütün heryeri kaplar.

Bu kokuya dayanıp, burada çalıșacak kișiye “Debbağ” denir.

Bir adam Debbağ olursa, bir daha ömrünün sonuna kadar kötü koku duymaz.

Debbağ, derileri meșe kabuğu ve kireçle ișler, kıllarından ayrılması için gerekirse ıslatır.

Sonra ișlenecek olan esas deriyi ortaya çıkarmak için,cinsine göre bu derileri 3 ile 12 ay arasında “Debbağhane Havuzunda” bekletir.

En sonunda deri kıvama geldiginde, Debbağ onu taștan tașa çalarak ișler.

Meșin yapar, sahtiyan yapar, hatta güderi ve kösele yapar.

Debbağ pislikten intikamını, deriyi döğe döğe, taștan tașa vurarak alır.

Ve onun intikamını, kah kemer, kah ceket ve kah ayakkabı olarak herkes üstünde tașır.